Poetry

1 ఎప్పుడైతే చివరిసారిగా నువ్వు నన్ను కలిశావో.. అధరాల మీదుగా అమృతాన్ని నాలోకి వొంపావు! దరహాసాల మీదుగా మైమరపును నాలో నింపావు! ఎప్పుడైతే చివరిసారిగా మనిద్దరం శయనించామో.....

దేహం లోపలి భాగంలో గాయం త్వరగా మానుతుందంటుంది శాస్త్రం.. అలా మానని, మానే అవకాశం లేని గాయాలను చూపుతుంది అనుభవం.. అవి- చిరంతన, చిద్రూప అంతఃక్షతాలు! *...

అదంటే నాకు, అదొక రకం అయిష్టం... ఎందుకో.. ఏమో... పసితనం నుంచీ ఆ రకం క్లయిమాక్స్ నాకెన్నడూ రుచించలా...   పడటం కొత్త కాదు, తిరిగి లేవటమూ...

‘‘ఎంత మాత్రమున ఎవ్వరు తలచిన అంతమాత్రమే నీవు! అంతరాంతరము లెంచి చూడ పిండంతే నిప్పటి యన్నట్లు’’ ...ఖరారే, అన్నమయ్యకు దైవత్వం బోధపడే ఉంటుంది! లేకుంటే, నిన్ను చూడకుండా...

అదంటే నాకు, అదొక రకం అయిష్టం... ఎందుకో.. ఏమో... పసితనం నుంచీ ఆ రకం క్లయిమాక్స్ నాకెన్నడూ రుచించలా...   పడటం కొత్త కాదు, తిరిగి లేవటమూ...

ఇరులు మురిపిస్తాయి! కనులు బరువౌతాయి! వెనక, అంతర్ కుహరాల్లో జలసంద్రాలు పోటెత్తకుండానే ఆవిరైపోతుంటాయి!! తట్టుకోగలిగే గట్టు లేదు మరి!!   దొంతరల్లోంచి ఒళ్లు విరుచుకుంటూ గమనాల కత్తులు...

అరె.. ఎంత తేడా కొట్టేసింది చెప్మా! ‘ఖర్మ’ అంటే ప్రారబ్ధం కాదు! ‘పట్టుబట్టలూ లేదా పౌరుషమూ’ నట! నిఘంటువు నిర్దాక్షిణ్యంగా చెప్పేసింది. అవేవీ లేకుండానే, ఖర్మ ఉన్నదే...