నేను అంధుడినని ప్రపంచానికి చాటింపు వేస్తూ.. ‘వైట్ కేన్’ లాగా నిన్ను చెంత ఉంచుకునే కదా.. ఇన్నాళ్లూ ప్రతి అడుగూ వేశాను! కుదిరినంత ప్రపంచం తిరిగాను!! నా దారి కంటకావృతమో.. గోతుల మయమో.. దుర్గమమో.. దుస్సహమో.. విషసర్ప భూషితమో.. కించిత్ సాహసోపేతమో.. నువ్వందించే హెచ్చరికలను బట్టే కదా.. నువ్వు సంకేతించే జాగరూకతలను అనుసరించే కదా.. నేను ప్రతిసారీ, ప్రతి ప్రస్థానంలోనూ.. మనగలుగుతూ, నెగ్గుతూ వచ్చాను! నువ్వు నా వైట్ కేన్ వి! నా చూపువి. …
నెత్తురు పులుముకున్న గాయం లాంటి ఆకాశం మీద చీముగడ్డలా వివర్ణుడైన సూర్యుడు! తెల్లారుతుంది. అరచేతిలో శాశ్వతంగా ఇమిడిన పుండు.. గుండె గాయాన్ని రిపీటెడ్ గా గుచ్చుతుండే ముల్లు! పలకరింపు ఒక కత్తి తునక.. ‘ఇలా ఎలా?’ ప్రతిసారీ ఒక పృచ్ఛ శలాక పొడుచుకుంటుంది..! జన్మాంతానికీ మానని గాయాన్ని కెలుకుతుంటుంది.. వేదన ప్రచ్ఛన్నంగా గుండె తెరచుకుంటుంది.. మీట నొక్కినట్టుగా.. నాలుగు మాటలు అప్పజెప్పేస్తాను! అశ్రురహిత భావరహిత ప్రేలాపనలాగా! ఏ పాతాళంలోకీ కూరుకుపోలేని అశక్తత.. ఆప్తులు వొస్తారు.. నన్ను ముంచి …
సీన్ 1 ఏ: ‘‘మామా ఏంది మందల. మొన్నే గద, ఫోన్జేసి ఊళ్లోవాళ్ల కతలన్నీ గంటసేపు జెప్పినావు. మళ్లీ జేశావేంది’’ ‘‘ఈపొద్దు పనిబడి చేసినాన్లేబ్బా’’ ‘‘ఏందిరా? మనోళ్లదేమైనా శుభకార్యమా’’ ‘‘మన చుక్కలనిడిగల్లు శీనుగాడు గుర్తుండాడా.. అయిస్కూల్లో దినామ్మూ మనకి వోళ్ల తోటలోంచి జాంపండ్లు తెచ్చిచ్చే వోడు.’’ ‘‘ఎందుకు గుర్తులేడ్రా నాయనా! అయి మామూలు జాంపండ్లా. రాయిబెట్టి పగలగొడితే, రంగుజూస్తే రోజా పూలు, రుచి జూస్తే చక్కెర గుండ్లు’’ ‘‘వోడికి నిండా జబ్బు చేసిందిరా.. రుయాకిబోతే మా వల్లగాదు …
‘గుచ్చి గుచ్చి చూస్తున్నాడు. నన్నేనా!? నన్నెందుకు చూస్తాడు? నన్ను కాదులే. అవును నన్నే. అలా చూస్తున్నాడేమిటి? అదిగో మొబైల్ తీస్తున్నాడు. ఎవరికైనా చెప్తాడా? ఏం చెప్తాడు? ఎవరినైనా పిలుస్తాడా? ఎందుకు పిలుస్తాడు? పారిపోనా? ఎందుకు? ఎక్కడకి? అదిగో, చూపు మరల్చినట్టుగా మరల్చి మళ్లీ చూస్తున్నాడు. ఆ చూపులో ఏదో ఉంది! ఆ, ద్వేషం! ద్వేషమే అది. మనల్నందర్నీ కాపాడ్డానికి వాళ్ల దేవుడు మెళ్లో బిగబట్టుకున్నాడే, అది వాడి కళ్లలో, చూపుల్లో ప్రవహిస్తోంది.. విషం! విషంగా చూస్తున్నాడు. చూడ్డం …
‘లిప్ కిస్’ అందులో అంత రొమాంటిక్ ఫీల్ ఉంటుందని నాకు తెలీదు. గాఢంగా హత్తుకున్నాడు. వంటిమీద, ఆ క్షణంలో, నూలుపోగైనా లేని నన్ను! అలాగని నాలుగు పెదవుల్నీ ఒక్కటిగా చేసేసి.. ఇహం మరచిపోయేంత అహంగా చుంబించనూ లేదు! నా పెదవిని తన పంటితో దొరకబుచ్చుకుని బలంగా అల్లరిపెట్టనూ లేదు. చెప్పాకదా.. ఆల్రెడీ నన్ను హత్తుకునే ఉన్నాడు. ఎలా..? ఓ నిండైన పూలగుత్తి చేజారుతోంటే పొదవుకున్నట్టుగా. కాసింత గట్టిగా పట్టుకుంటే పూలు ఎక్కడ నలిగిపోతాయో అని బెంగ పడేంతగా.. …
నగరంలో పాడె కట్టేవాడికి చాలా డిమాండు. ఏడెనిమిది అడుగులుండే నిలువు వెదురు బొంగులు రెండు, వాటికి అడ్డలుగా వేయాల్సిన వెదురు బద్దలు డజనున్నర, పురికోసు దారాల కట్టలు రెండు, రెండు పిడికిళ్ల ఎండుగడ్డి, నాలుగైదు టెంకాయలు, పంచె, తువ్వాలు.. శవం మీద కప్పడానికి, బద్ది చేసుకోడానికి ఓ తెల్ల గుడ్డ, రెండుకుండలు, రెండు పూలమాలలు, కాసిని విడిపూలు, పూలరేకులు, బొరుగులు, బొగ్గులు, సాంబ్రాణి, అగరొత్తులు ఎట్సెట్రా.. ఎట్సెట్రా.. ఇవన్నీ కలిపి టోకుగా ముప్పయ్యారు వేలవుతుందని లెక్కచెప్పాడు వాడు. …
